عشق معجون غریبی است. همان قدر که می تواند کشنده باشد قادر است اکسیر زندگی هم باشد. همان قدر که زجر مردن از عشق نفس بر و خرد کننده است . خون گرمی که از ان توی رگ های ادمی جاری می شود زندگی دوباره ای است که جوان و پیر نمی شناسد و قلب ادم را در هر سنی ناخوداگاه در برابر خداوندی که خاللق عشق است خاضع می کند و شاکر خدایی که در چشم به هم زدنی می تواند بدبختی ها را خوشبختی و زندگی ها را زیر و رو کند

ای کاش! هیچگاه سر بر بالین سرد احساست نمی گذاشتم و قصه های پاییزی نگاهت را نمی خواندم. دلواپس زخم  دل واپسیهایت نمی شدم و کبوتر سپید  نوازش هایم را به اسمان بی خیال تو  تو نمی فرستادم

ای کاش! هیچگاه کاسه ی لبریز صداقتم را در سفره ی خشک و خالی نگاهت نمی گذاشتم و سادگی ام را ارزانی مهربانی های پوشالیت نمی کردم هیچگاه شاعر غزل های سنگین چشمانت نمی شدم و دوبیتی های سرما زده ی تو را مرور نمی کردم .چقدر بهار، را برای تو خواستم؛ اما.....تو نامهربان تر از ان بودی که بدانی برایت چه کردم و من چقدر دیر فهمیدم که ورق رنگ و رو رفته ی اندیشه هایت کاهی کاهی است اما.....با این همه دوستت دارم

 گفتم شاید ندیدنت از خاطرت دورم کنه
دیدم ندیدنت فقط می تونه که کورم کنه
گفتم صداتو نشنوم شاید که از یادم بری
دیدم تو گوشام جز صدات نیستش صدای دیگری
ندیدن و نشنیدنت عشقتو از یادم نبرد
فقط دونستم بی تو دل پرپر شد و گم شد و مرد
بعد از تو باغ و سبزه ها حتی یه غنچه گل نداد
همش میگفتم با خودم نکنه بمیرم و نیاد
این روزا محتاج توام من نمی گم دلم میگه
فردا اگه مردم نیا چه فایده نوش دارو دیگه

سلام  امید وارم  حالتون  خوب باشه   امروزم  واسه  من  یه   روزه  خاصه  ازچندین  روز   پیش   منتظر امروز بودم  تا  به  همه  بگم  که.................

.............

..................    

    ......

.....

..................................

........................................................

..........

..

..............

.....

...

...

............................

........................

..........

.

..

..........

..

.....

...

..................................................

....

..

.........

.

.

....

.

....

..

امروز  12/6/1385  تولد   وبلاگمه: 

به  وبلاگم  تبریک  میگم   

من سكوت خويش را گم كرده ام
لاجرم در اين هياهو گم شدم
من كه خود افسانه مي پرداختم
عاقبت افسانه مردم شدم
اي سكوت اي مادر فرياد ها
ساز جانم از تو پر آوازه بود
 تا در آغوش تو در راهي داشتم
چون شراب كهنه شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بار من شكفت
تو مرا بردي به شهر ياد ها
 من نديدم خوشتر از جادوي تو
اي سكوت اي مادر فرياد ها
گم شدم در اين هياهو گم شدم
تو كجايي تا بگيري داد من
گر سكوت خويش را مي داشتم
زندگي پر بود از فرياد من